« از دیدگاه فیزیک صوت از ارتعاش اجسام به وجود می آید و ارتعاش این گونه اجسام هم به وسیله ی حرکت موجی در فضایی مادی مانند هوا منتشر شده و به گوش می رسند. پس صوت ماهیت اصلی هر ذره را تشکیل می دهد اما چون مقیاس آن کوچک است با گوش انسان قابل شنیدن نیست.»«1»    

         اما صوت را به زبان موسیقی این گونه می توان تعریف کرد که هنگامی جسمی به جسم دیگری بر خود می کند اگر آن جسم دفع نشود صوت ایجاد می شود حال اگر این صوت در لحظه ای از زمان تداوم یابد در حد مناسبی از زیر و بمی باشد نغمه حاصل می گردد.

        حال با تعاریف ذکر شده زیبایی صوت را  می توان بدین صورت معنا کرد که «زیبایی در حقیقت آنست که دل پذیر و مطبوع باشد از اینرو تنها به وسیله ی ذوق تعیین می گردد . تجمیع زیبایی های پراکنده در طبیعت از شاهکارهای هنر است استعداد دیدن این زیبایی ها «ذوق» و استعداد دگرگون کردن آنها در یک مجموعه «نبوغ هنری»است با این دیدگاه تعریف یا شناخت زیبایی بسته به دیدگاه مخاطب آن دارد از این رو زیبایی در جهان نیست بلکه در روح زیباست و هنر ظهور و بروز این روح زیباست» .«2»این تعریف  هنری را در زمینه موسیقی این گونه می توان اشاعه داد که در مرحله ی نخست ذوق افراد تعیین کننده ی صوت خوش از نا خوش یا نا هنجار است که البته ملاک سنجش و در جه ی دلپذیری و مطبوع بودن آن در نظر هر یک از این افراد متفاوت می باشد- باید توجه داشت که ما در این قسمت در پی قضاوت و داوری انواع اصوات نیستیم -  اما در مرحله ی بعدنبوغ هنری است که تعیین کننده ی صوت خوش از ناخوش است و در اینجاست که مهارت، تخصص و تجربه به کار می آید تا از انواع مختلف صداها بهترین بهره برداری را نمود.

        صوت به طور کلی در مبانی نظری موسیقی ایران به دو بخش عمده تقسیم می شود:

  1)  اکثری :که شامل کلیه ی صدا ها ی موجود در طبیعت یا همان صدای غیر موسیقیایی است.