سبك،روش،متدويا شيوه ازجمله واژه هايي هستند كه ما در آفرينش هنري بزرگان به آنها بر مي خوريم . اين كلمات جملگي شان از لحاظ مفهومي معناي واحدي را در ذهن متبادر ميكنند و آن چيزي نيست جز خلق طرحي نو توسط نو آفرين در قالب هاي هنري گذشتگان. چرا كه نو آفرين با چشيدن سرد و گرم رويدادهاي حاضر و روزگاران ديرين و هم چنين با شناخت سر چشمه هاي هنري گذشته به چشمه هاي آينده راه مي يابدو آنچه را از انديشه اش بر مي خيزد نمودار مي سازد. هنرمند انسانيست سرشار از دردو رنج و داءما در پي درمان خويش.او با شيوه اي انديشمندانه در پي آن است كه دردهايش را بيرون ريزد و هنر خويش را كه در حقيقت چيزي جز انعكاس زندگاني او نيست عرضه نمايد.او دردمنديست كه با پيام هنري اي كه از اعماق وجود انساني اش سر چشمه ميگيرد مردمان را به همدردي و دلسوزي وا مي دارد و در عالم رويا،با استفاده از نيروهاي نا خوداگاه خود به خلق اثري مي پردازدكه بيانگر آلام، آرزوها ،رنج ها و شادي هاي جامعه اي است كه در آن آرميده و هم از اين روست كه هنر تجلي رؤيا و خيال نام گرفته و به واقعيت مي انجامد و به قول عطار نيشابوري: آنها كه در حقيقت اسرار مي روند سر گشته جو نقطه پرگار مي روند هم در كنار عرش سرافرازند هم در ميان بحر نگون سارند (ادامه دارد)